piątek, 21 sierpnia 2015

Przebudzenie


Sierpniowy świt. Zegar wskazuje 5.15. Otwarte okno...
Na wpół śpiąca czuję jak muska mnie leciuteńki powiew wiatru niczym zachęta:
- pobudka śpiochu!
Jeszcze z zamkniętymi oczami wyobrażam sobie jak uśmiecha się do mnie słońce. Słyszę ćwierkanie kosa niczym radosny śpiew dziękczynny zapowiadający piękny dzień.

Dziękuję Bogu za kolejny dzień życia. Dziękuję Słońcu, że świeci nieznużenie, dziękuję Sercu za niestrudzoną pracę – choć mocno poranione – tak dzielnie podtrzymuje moje funkcje życiowe dźwigając ciężar codziennych dylematów.
Choć leżę dziś w łóżku sama, zupełnie nie czuję się samotna. Bycie w pojedynkę pozwala wyjątkowo wyostrzyć zmysły i skupić się na tym co dzieje się wokół, włącznie z rytmem swojego serca. Wyraźnie czuję i słyszę jak przemawia do mnie Duch życia.

Wyobrażam sobie Słońce i Wiatr jako samodzielne byty – istnienia z własną inteligencją, funkcjonujące dzięki tej samej energii życiowej co ludzie. Podczas gdy, my, skupieni wyłącznie na sprawach doczesnych i przyziemnych, zupełnie zapominamy, jak bardzo jesteśmy od nich zależni i że nie są dane nam raz na zawsze...

Jak chcemy czuć się częścią Wszechświata, skoro nie zauważamy i nie rozumiemy sposobu w jaki do nas przemawia?


Zauważamy to, co mało istotne: nową rysę na blacie czy plamę na koszuli, a nie dostrzegamy daru. Nie czujemy cudownego zapachu deszczu po upalnych i suchych dniach. Nie doceniamy blasku słońca, który dociera do nas nawet przez grubą warstwę chmur. Nie słuchamy śpiewu ptaków oraz szumu drzew kołysanych przez wiatr. 
To wszystko do nas przemawia, wystarczy tylko się przebudzić...

5 komentarzy:

  1. Słucham śpiewu natury, czasem nawet śpiewu wielkiego miasta... uwielbiam... Myślę, że większość ludzi nie daje sobie czasu, by usłyszeć cokolwiek- wrośliśmy w technikę, nie chcąc tracić chwili tracimy je wszystkie...
    Człowiek spacerujący po lesie ze słuchawkami w uszach... paradoks.
    Zakochałam się w Twoich zdjęciach- w przedziwny sposób sprawiły, że głębiej nabrałam powietrza.

    OdpowiedzUsuń
  2. Zatracamy siebie i naszą bliskość z naturą. Świat ludzi z kolei, pełen jest paradoksów. Cieszę się, że dobrane zdjęcia wywołały tak pozytywny wpływ - dobrane, gdyż nie jestem ich autorką (niestety!) - są do użytku komercyjnego bez wymogu przypisania. Na mnie również wywarły pozytywny odbiór i uznałam, że najlepiej oddadzą sens przekazu tego postu.

    OdpowiedzUsuń
  3. Piszesz idealnie! Czytając twój post miałem poczucie jakbym był gdzieś obok.. Świetnie wszystko opisujesz, klimat super! :)
    --------------------------------------------------------------
    Zapraszam na bloga http://insideour.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  4. Zapraszasz do swojego Kacika pokrewne dusze, wiec przytulilam sie do Twojego bloga. Przeczytalam kilka Twoich przemyslen; czuje sie tutaj dobrze A yo :) Wszechswiat to moj Przyjaciel, pielegnuje wszystko to, co obok mnie. I pielegnuje swoje uczucia do Wszechswiata, chcialabym, aby ta Przyjazn trwala jak najdluzej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za odwiedziny. Mam nadzieję, że będziesz czuła się tu dobrze i zostaniesz na dłużej. Uczucia do Wszechświata to inny wymiar uczuć i póki co rzadko jest jeszcze spotykany i rozumiany. Cieszę się, że je podzielasz i rozumiesz :) Pozdrawiam

      Usuń